Feest in Macisvenda 2015

Na vijf heerlijke, gezellige en feestelijke weken in Nederland is het ook weer heel fijn om thuis in Spanje te zijn. Geheel tegen onze gewoonte in hebben we de grote reis in één lange rijdag gemaakt. Het was warm en er werd drukte voorspeld op de wegen, dus besloten we ´s nachts om twee uur te gaan rijden en zo zaten we al in anderhalf uur aan de Franse grens en waren we al Parijs door voor het een beetje dag begon te worden. Het plan was om tot Girona te rijden. Richting het Noorden stonden dikke files, maar naar het zuiden schoot het lekker op. We hadden even heel slecht weer in de bergen tussen Milau en Beziers, maar tot onze grote verbazing stonden we al rond half twee in de middag bij Girona. En dan? Toch stoppen en in een hotel de dag afwachten of even van stoel wisselen en doorgaan? Het werd het laatste en zo stonden we rond acht uur in Macisvenda, verwelkomd door Marien en Anneke. Koffie, bijkletsen, thuis!

Natuurlijk was er een lading met lekkere Nederlandse voorraad mee gekomen en maandagmorgen stond in het teken van lossen en uitpakken en dinsdag was er een dag over, zodat we lekker konden poetsen en ons weer nestelen op ons eigen plekje. Want woensdag kwamen neef Jack en zijn Ina weer aan op Murcia, we hadden elkaar dan ook al weer vier dagen niet meer gezien :-) Donderdag was een bijzonder geslaagde dag, een toer naar de Sierra Espuña, weergaloos mooi is het daar toch altijd.

En ik denk dat we gisteren héél veel geluk hebben gehad met een echte Spaanse augustusavond. Warm, maar met een verfrissend windje, want nu voelt het broeierig, rommelt het in de bergen en lijkt er een staartje aan te komen van de Nederlandse regen. Daar is het extreem, al voor de derde dag op rij en dan ben je toch blij dat je een appartement op 1 hoog hebt in plaats van een groot huis met alles erop en erom heen zoals voorheen. Zoals Ina zei: ´eer jullie daar water hebben, zijn wij al in de boot voorbij komen varen´. Weinig onweer hier, wij houden het wel bij het geweldige vuurwerk zoals zaterdagavond na de processie in het dorp.

Want gisteren was de fameuze optocht in ons eigen Macisvenda. Dit jaar geen foto´s van mijn hand, want dat gaat ook vervelen, het is tenslotte al ons vijfde jaar op rij hier en veel verandert er niet. Maar dat betekent ook dat het zoals elk jaar weer heel druk was, gezellig sfeertje, lekker met een drankje langs de kant van de straat kijken naar de doldrieste jeugd en oudere jeugd die zich heeft uitgedost in allerlei kostuums en dansend aan je voorbij trekt. En daarna gaat iedereen naar huis om te eten en kregen wij zo´n 25 man op de ´cena´, zoals het Spaanse avondeten hier heet. Nederlandse en Spaanse vrienden door elkaar hebben de mooie kar ingewijd die we van onze lieve vrienden Jan en Annie kregen en er werd heerlijk gegeten en gedronken. De grote schaduw over het feest was dat Albert al vroeg niet lekker was. Hij is de hele dag ziek geweest, ging niet mee naar het dorp en heeft het bij de BBQ maar een uurtje volgehouden en is toen zijn bed weer ingedoken. Het was niet anders, maar gelukkig kan ik vertellen dat hij aardig is opgeknapt en vanmorgen weer goed mee heeft opgeruimd en daarom vanavond  een hapje mee mag gaan eten :-)

Uit ons dak op de bruiloft van Sjouk en Henke

Sjouk en Henke

Van de site van Sisu Fotografie  (met watermerk, maar toch mooi!):

We rollen van feest naar feest hier in Nederland en man, wat hebben we een lol gehad! Na een vrij rustige week met wat etentjes (tuurlijk!) en wat spullen bij elkaar winkelen, togen we afgelopen donderdagmiddag naar Drenthe. We haalden Hendrika thuis in Rumpt op, omdat het voor Peet handiger was om rechtstreeks vanaf zijn werk te komen. Het was een warme zomerdag, eigenlijk stikbenauwd en we vluchtten dus al snel vanaf het terras van Hotel Het Roode Hert in Dalfsen, naar binnen toen Peet er ook eenmaal was.

Het was verrassend druk tijdens het eten en de menukaart was ook gewoon uitgebreid en goed. Het eten was echt heerlijk, boven verwachting! Gewoon een lekker avondje vooraf en het scheelde ons de stress van een rit van 2 uur om op de feestlocatie aan te komen. We doken vroeg het bed in en zaten ´s morgens om half negen met zijn drieën aan het ontbijt. Hendrika was ondertussen met de auto van Peet al richting kapper vertrokken om haar en make-up te laten doen en haar vermaakte jurk op te halen en bij haar moeder te gaan showen. Toen zij terug was, was het ook tijd om naar De Jonge Geuze in Ruinen te vertrekken, waar de huwelijksceremonie plaats vond. Een klein half uurtje rijden, in onze bus, want die van Peet bleef achter met het grote cadeau van de Boeruh erin.

Hendrika, Peet, Monique, Albert

De ceremonie was zó leuk! De oude muziekkapel van het dorp Ruinen is verplaatst naar De Jonge Geuze en was ingericht met feestelijke ballonnen, pakken stro als zitplaatsen en rode stoelen voor het bruidspaar, de ouders, grootouders en getuigen. Rood, de kleur van de liefde, overheerste overal, ook in de kleding van veel gasten, zoals gevraagd. De ambtenaar van de gemeente De Wolden was zichtbaar verheugd dat ze eindelijk eens rode schoentjes onder haar toga mocht dragen. Met mooie woorden over Hendrik en Sjoukje, zoals Henke en Sjouk door de familie vooral genoemd worden, werd het huwelijk gesloten. Onze eigen Peet was een van de getuigen en ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Mijn boer, altijd op klompen met zijn goed, was ineens een knappe kerel in een prachtig donkerblauw pak met echte schoenen eronder. Ook Sjouk en Henke waren totaal anders dan anders, maar wel helemaal in stijl, mooi hoor!

in allerlei samenstellingen werden groepsfoto´s gemaakt, terwijl de zon nog steeds uitbundig scheen. In grote delen van het land had het gegoten de avond van tevoren, maar Drenthe bleef droog. De bruidstaart met koffie smaakten prima en de omgeving was zo heerlijk groen en rustgevend, dat de hele sfeer daarin meeging. Relaxt en gezellig, beter kan je het niet omschrijven. We maakten kennis met de families van Sjouk en Henke en ontdekten dat die die Drenthen erg gezellig zijn! Met Peet reed ik (nadat we de rest hadden afgezet bij de feestzaal), achtervolgd door Jeroen en Arjan, naar het hotel terug, waar ik snel mijn nette jurk omwisselde voor een luchtige top en lange broek en slippers, omdat ik wel aanvoelde dat het een ruig feestje kon worden. We lieten alle auto´s achter bij het hotel en reden in de bus van Peet terug, omdat daar het cadeau in stond.

De Deel in Nieuwleusen was superleuk, stoer, western, cowboy, helemaal Sjouk en Henke, maar ook ons ding. Zelfs in de toiletten zaten staldeuren en de wasbakken waren zinken teiltjes. Natuurlijk werd er gegeten van de BBQ, lekker, lekker! Om negen uur kwamen de avondgasten en barstte het feest los. My, my, wat kunnen die gasten feesten zeg! De DJ had het helemaal door: hardrock, boerenrock en gabbermuziek. Het was onwijs gaaf om eens mee te kunnen doen met die jongens en meiden waar zoonlief al zovele jaren een hechte groep mee vormt. We kennen ze al zo lang en zijn ´erelid´ van hun Facebookgroep Boeruhcrossers, maar nu mochten we dan eindelijk eens mee feesten. Oef, dat betekende meer bier dan ik in jaren gedronken heb, springen op de dansvloer, zwetende kerels om je nek en vooral vreselijk veel lol!

Albert on stage, zie filmpje op Facebook: https://www.facebook.com/albert.tijmes/videos/892950650739964/

Samen met Henke´s moeder Roelie besprak ik hoe deze jongeren, vroeger vaak gepest en buitengesloten, nu een vriendengroep hebben die staat als een huis. Ze zijn er voor elkaar, altijd en overal, hoe ver ze soms ook uit elkaar wonen. Uniek en zo waardevol! Wij leerden Sjouk en Henke kennen toen Peet in 2009 ging backpacken in Australië en er bij ons in de schuur een afscheidsfeest was. We kenden de verhalen, wisten hoe vaak Peet bij Sjouks vader was geweest toen hij ziek was en hoe ze samen Sjouk op hadden gevangen na zijn overlijden en hoe ze haar allemaal hielpen te verhuizen naar Drenthe, naar Henke. Nooit leende Albert zijn aanhanger uit, maar toen met heel veel plezier!

Het verloofde stel 2 jaar geleden in Spanje
Het verloofde stel 2 jaar geleden in Spanje

In 2013, toen wij ons 12,5-jarig huwelijksfeest vierden in Spanje, vroegen we Peet om zijn beste vrienden mee te brengen. Arjan, Jeroen en Roos en natuurlijk Sjouk en Henke en voor het grote feest begon was Hendrika ook al een tijdje Peets vriendin. Met zijn zevenen zaten ze in een groot huis en namen ze ook Esmee in hun groep op. En toen we op woensdagavond met al onze gasten Mexicaanse prut aten en Henke al gruwde bij het idee van rode saus, ontvoerde hij Sjouk naar het strand van Santa Pola en vroeg haar daar, bij de ondergaande zon (ha, al ging die onverwacht niet in zee onder, maar achter de bergen) ten huwelijk. Wij waren de eersten die van hun verloving hoorden en de mooie ring zagen aan haar vinger én de eersten die werden uitgenodigd voor hun huwelijksfeest. Precies 2 jaar na dat bijzondere aanzoek bij ons in Spanje, op 14 augustus, mochten wij dus bij een fantastische bruiloft zijn. Lieve petekinderen: bedankt, veel geluk voor jullie samen, wij vonden het heerlijk!

We sloten de feestelijkheden af met het ontbijt op zaterdag met Arjan, Hendrika, Peet, Jeroen, Roos, Daisy en Tim.

Op vakantie met de Sarah´s

complete groep

Bijna 50 zijn we, schoonzus Trees en ik. Trees moet nog 17 nachtjes slapen, ik nog (even de kalender erbij!) maar liefst 49. Maar toch stond de hele week in het teken van de Sarah´s. Samen met onze kinderen, aanhang en kleinkinderen vierden we alvast maar het heugelijke feit, omdat we na de schoolvakanties maar moeizaam het hele spul nog bij elkaar kunnen krijgen, zeker niet voor meerdere dagen. Bovendien moeten wij vanuit Spanje komen en moet Andy invliegen uit Engeland, dus kozen we voor de mooie maand augustus. En óf we goed gekozen hebben. Op een miezerige dinsdag na, troffen we het geweldig met het weer!

We kozen voor de vakantiehuizen van de Familie Versantvoort in Handel, een stukje ten noorden van Eindhoven, in de mooie Brabantse Peel. Het grootste huis van de vijf is het Heerenbosch en met maar liefst 10 slaapkamers, elk met eigen badkamer, was het een schot in de roos. Ieder zijn eigen plekje om te slapen en te badderen en verder vooral veel comfort. Grote banken, lekkere stoelen, een enorme eettafel en nog een aparte speelkamer met tafels, stoelen, een flipperkast, tafelvoetbalspel, sjoelbak en een kast vol spelletjes. Buiten in de schuur stonden kinderfietsen, skelters met aanhanger en nog veel meer leuke dingen. Er was een trampoline, een glijbaan, een jeu de boelebaan en een tafeltennistafel en er waren ook doeltjes om te voetballen. Ook aan terrasmeubilair geen tekort, al sjouwden we vanwege de schaduw nog weleens het een en ander van de ene kant naar de andere kant van het huis.

Maandagmiddag rond 4 uur kwamen we gelijk met Bram en Trees aan bij het huis, maar we waren duidelijk niet de eersten die binnen waren geweest. Overal hingen ´50´´s en ´Sarah´s´ en zelfs op onze slaapkamerdeuren stond al duidelijk dat Sarah achter deze deur haar dutje deed (dankbaar gebruik van gemaakt af en toe!). De bedden waren opgemaakt en dat kostte wel wat extra, maar het is ook wel erg fijn binnen komen. Tussen vijf en zes druppelde iedereen binnen en na koffie met appeltaart en het cadeautjesfestijn was er ´s avonds een uitgebreide barbecue, prima verzorgd door A-Z BBQ. Als we één wanklank mogen noemen, waren het de wespen, maar dat schijnt deze week een algemeen probleem te zijn. Barbecuechefs Peet en Berry mogen hier even apart genoemd worden, niet alleen door hun uitstekende werk, maar vooral ook door hun ludieke eetwijze. O ja, en mogen we even vermelden dat de heren vrijwillig hun punten voor het ´wie-gedraagt-zich-het-meest-sociaal-klassement´ ter beschikking stelden aan anderen die minder goed kunnen acteren?

Dinsdagmorgen was de zwarte zithoek voor wie slecht geslapen had en moesten de anderen naar de rode hoek. Erg eenzaam daar voor Jordy, want Peet wilde niet bij de roden al had hij ook best geslapen. De rest moest duidelijk wennen een andere bedden, zachtere matrassen, wat gekraak hier en daar en vooral een enorme onweersklap midden in de nacht. Dat onweer bracht ook regen mee en de ochtend voorspelde weinig goeds. Gelukkig zat er bij de enorme hoeveelheid cadeau´s die de Sarahs maandag al hadden mogen ontvangen ook een grote Sarah-pop van lekkere koek, zodat er uitgebreid tijd was voor koffie, een spelletje en wat gemopper hier en daar.

Buienradar was de meest geraadpleegde website, want hoewel de jeugd niet wist wát er op de planning stond, was het wel duidelijk dat het een buitenactiviteit zou worden. Rond half één togen we in colonne naar Beek en Donk waar we ontvangen werden bij Pannenkoekenhuis Pluk (weer appeltaart!). Ieders schrik werd bewaarheid toen we na de koffie op een rij skelters werden geplant en een lange route meekregen om de Peel te verkennen. Laten we het maar meteen eerlijk zeggen: het viel gruwelijk tegen!! Het was koud, nat, die dingen trappen heel zwaar en de één had zere knieën, de tweede werd wat misselijk, nummer drie kreeg het benauwd en nummer vier tot en met zeventien vonden het best dat we maar een klein stukje van de route hebben gereden. En zoals Berry zei: we deden er bijna net zo lang over als de planning was voor dat hele lange stuk. Maar gelachen hebben we wel!! De troost kwam na de ellende, wat Pluk bleek heerlijke soep en pannenkoeken te serveren. Het duurde even, maar dan heb je ook wat. Ik heb gehoord dat het daarna bij het huis ook nog erg gezellig is geworden, maar Albert en ik waren al voor tien uur helemaal afgebrand en verdwenen knusjes achter het spandoek van het dutje.

Woensdag was vrij te besteden en na het ontbijt, wat trouwens elke ochtend wel heel leuk was aan die enorme lange eettafel, ging een gedeelte van de groep richting zwembad De Tongelreep in Eindhoven en togen Albert en ik samen naar de Jumbo om de voorraad aan te vullen. Bram was eerder al met Marco op stap geweest om bier te kopen, want de beugeltjes Grolsch waren na de eerste avond al bijna op. Wij kochten vooral broodjes en brood en verse spullen voor het avondeten, want die werd in huis bereid. Albert en ik zouden Mexicaanse prut maken, maar ik moet eerlijk zijn en zeggen dat Bram grotendeels mijn taak heeft overgenomen. Ik klaag niet, ik werd ook regelmatig de keuken uit gejaagd, net als Trees. Als wij namelijk onze rode button met 50 erop droegen, hoefden we niks te doen. We waren er erg trouw in die op te spelden!

Na de boodschappen zijn Bram, Peet, Berry, Esmee, Andy, Trees en ik een rondje Boerengolf gaan spelen op het grote veld naast ons. Tranen gelachen! Wat was dat gezellig sportief bezig zijn en dat tussen het net gemaaide gras, wat natuurlijk het slaan met die klompen net wat extra lastig maakte. Ik geloof direct dat het zwemmen ook een succes was, maar dit had ik niet graag willen missen. Rond half zes hadden we het hele spul fris gedoucht weer aan tafel zitten en waren er verschillenden die voor het eerst kennis maakten met onze Mexicaanse bootjes met kip in salsasaus, terwijl bij veel anderen de herinneringen werden opgehaald aan die ene keer in Spanje, twee jaar geleden :-)

De dag werd in stijl en supergezellig afgesloten in de grote huifkar van de familie Versantvoort met Jan voor op de prachtige oude tractor. Eindelijk dieseldampen! Met hier en daar wat dazen die de boel wilden verpesten, werd het een heerlijke avond. Prachtig weer, een groep die elkaar gevonden had, veel gelach en gedol op de kar en twee stralende kleinkinderen. De stop bij het pluimvleesbedrijf van de familie Graat werd zeer gewaardeerd. Wij luisterden  met verbazing naar de boer die ons vertelde dat op zijn bedrijf geen eendagskuikens binnenkomen om te worden afgemest, maar er een proef loopt met bevruchte eieren die op dag 18 van de broedtijd aankomen en in de dagen daarna uitkomen. De kuikens maken zo een minder stressvolle start, gaan meteen eten, drinken en mesten en doen het heel erg goed. Tot ze natuurlijk al een paar weken later heel erg lekkere kipfiletjes en sappige kippenpoten worden. That´s life! Aan de andere kant van de straat had boer Graat een koppel melkkoeien staan die al jaren gemolken worden door twee Lely-melkrobots. Voer natuurlijk voor onze boer Peet en voor Marco, die werkt voor Lely. Hendrika in haar boerenelementje, de stadskinderen uit Maasland en omgeving weer wat bijgeleerd. En de kleintjes vonden het prachtig, net als opa! En de zwoele avond zorgde voor uitgebreid napraten onder genot van een drankje en voor de Sarah´s een glaasje Baileys.

Na het ontbijt donderdag wachtte ons het bakhuisje op eigen terrein. Het was wel een beetje klein voor onze grote groep en de bakker stuurde al gauw na een beetje uitleg de helft weg. Hij was wel verbaasd te horen dat ik uit Made kom, worstembrooddorp bij uitstek natuurlijk, samen met de buurtdorpen. Onze gemeente is elk jaar weer koploper bij de grote Worstenbroodjeswedstrijden van Omroep Brabant. En ik weet meer van goed gehakt dan hij :-) Uiteindelijk waren er een paar die het bakken wel erg leuk vonden, want Miranda, Hendrika en Trees draaiden beiden ronden mee, wat betekent dat er ook een aantal deserteurs waren. Die aten trouwens dan wel weer het hardste mee van de 51 worstenbroodjes, twee krentenmikken en de drie broden waar we mee thuis kwamen. Vooral de krentenmik was erg smakelijk!

De middag was voor de Spaanse deelnemers voor een goede siësta (ja ja, lang dutje) en voor een aantal sportievelingen voor de recreatieplas om de hoek. Er schijnt nog midgetgolf gespeeld te zijn ook, door hen die niet nat wilden worden. Dat laatste was ook niet altijd makkelijk, want er zijn nogal wat waterballonnengevechten gehouden de laatste dagen. Gelukkig droogde het allemaal snel met het prachtige weer. We besloten de week in stijl met uitgebreid tafelen bij het keileuke (om in Brabants dialect te blijven) Steakhuys De Leuke Broeders in Overloon. Weer wespen, maar ook heerlijke ribs, enorme Angus Steaks, geweldige aardbeien en veel flesjes Coronabier.

Macy was de ster van de trampoline! Na afloop gingen er nog wat bij Roos en Jeroen in de buurt paardjes aaien en met de honden spelen en tegen elf uur gingen er weer heel wat lichtjes uit.

Vanmorgen werd er weer stevig ontbeten, waarna door Albert bekend werd gemaakt dat Miranda bij de dames het klassement van de meest sociale en behulpzame dame had gewonnen en ook in het overall klassement nummer 1 was. Rico was een zeer goede tweede, want hij was niet alleen behulpzaam, maar ook nog erg knap in het sociale contact met Stacey en Jordy kreeg de derde prijs, als superhulp. Daarna werd het huis met vereende krachten leeg gemaakt, er werd stof gezogen, confetti van de terrassen geveegd en overgebleven voedsel verdeeld. Het was een bijzondere week, ik hoop dat ze er allemaal met net zoveel plezier op terug kijken als wij dat doen.

Al weer 15 jaar samen en een gezellige week

Hoezo vakantie???
Krijg er niet echt een vakantiegevoel van ….

Zaterdag 1 augustus 2015, de dag waarop Albert en ik alweer 15 jaar samen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat er velen waren die dat op deze dag in het magische jaar 2000 niet hadden verwacht. Want het was wat hoor, in die tijd, zo´n internetdate. Dat hele internet was voor vooral de oudere generatie nog nieuw en spannend en eigenlijk deugde het natuurlijk niet (in de ogen van mijn moeder vooral). Ik was ruim anderhalf jaar een hele jonge weduwe, woonde in een mooi huis en had niet te klagen, zoals men zo mooi zei, maar niemand zag aan de buitenkant hoe verdrietig ik was en hoe ik mijn maatje miste. En zo zette ik heel aarzelend en voorzichtig de stap naar de site 1ouder.nl waar we ´s avonds als de kinderen op bed lagen via een chat een soort virtueel café hadden met veel lotgenoten, gescheiden of een partner verloren. Het was fijn om je verdriet te kunnen delen, te praten over de dagelijkse problemen waar je als alleenstaand ouder tegenaan liep en er werd daarnaast ook veel gelachen en gedold. Albert en ik maakten al langer deel uit van de groep, maar nooit was er een verwachting uitgesproken of een lijntje uitgeworpen. Een collega-weduwe uit de buurt was duidelijk uit op een vent en ik vond dat allemaal nog veel te eng. Maar na een voor mijn gevoel eenzame vakantie was ik in een baldadige bui en toen zij klaagde dat ze die ene vent niet aan de praat kon krijgen op het privé lijntje, zou ik wel even. Hij begreep mijn verdriet, mijn nare vakantiegevoel en we raakten intensief aan het mailen. Een week later leerden we elkaar in het echt kennen en hij is nooit meer vertrokken!

Wat hebben we veel meegemaakt samen, het is en was zelden saai en ook nu zitten we weer in een wervelende vakantie in Nederland. Vandaag hebben we uitgeroepen tot rustdag, wat vooral betekent dat we thuis aan het rommelen zijn. Zo heb ik al ramen gezeemd, gestoft, gezogen, gedweild en een berg overhemden gestreken. Albert heeft het randje rondom de douche en de WC gekit en al het beddengoed zit in de was. Hoezo vakantie? Gelukkig vinden we het allebei heerlijk, want het hotelleven en in zo´n hok van 25 vierkante meter wonen is veel erger dan je eigen mooie appartement poetsen. We zijn er zo blij mee! Het is toch ook wel bijzonder hoor, al die nieuwe spullen om ons heen en dan strijken met moeders strijkijzer met een die oude vertrouwde Brabantieplank (kabouterplankje!).

Chinees Maasland
Chinees in Maasland

Het was een supergezellige week zo. De eerste dagen na aankomst hebben we wat gechild. Wat boodschapjes en dat was het wel. Zaterdagavond zijn we gaan eten met Jack en Ina bij De Steenhoeve hier om de hoek en zondag zijn we na een bezoekje aan de Praxis in Breda naar Bram en Trees in Maasland gegaan. Op verzoek van Albert aten we Chinees van de beroemde afhaalchinees ter plaatse. Albert was vooral druk met Stacey plagen op het verkeerde moment, want zij kwam doodmoe terug van een busreisje Spanje. Maandagmorgen naar Schijndel naar Jan en Annie waar we een bestelling Spaanse koffie hebben afgeleverd en ´s middags bezoek van Anton (mijn steun en toeverlaat van jaren geleden), Mia en dochter Eva die ook Esmee mee brachten. Lekker gegeten bij The Pub & Churchill hier in het dorp. Esmee bleef logeren en met haar zijn we dinsdag kleding gaan kopen in Nieuwegein, waar we ook nog een parkeerbon opliepen. Op hoop van zegen dat ons Spaanse kenteken niet achterhaald kan worden, want het bonnetje lag wel degelijk in de auto, maar was omgewaaid. Zónde!

Woensdag begon met plensbuien, dus toog ik gewapend met paraplu naar de kapper waar ik een nieuw kleurtje kreeg en stevig kort geknipt weer naar buiten kwam. ´s Middags lieten we pasfoto´s maken bij Stassar, ontdekte ik de overzetzonnebril en kocht ik die meteen en zetten we koers naar Rotterdam. Bij Erwin en Ingeborg bewonderden we het uitzicht van hun penthouse op 15 hoog (wow!!) en kregen we een onverwachte topavond. We gingen met de watertaxi naar hun favoriete restaurant Allure, waar ze hun huwelijksdiner gaven en elk jaar weer op hun trouwdag gaan eten. Compleet feest, fantastische gerechten en goed gezelschap met als toegift nog een heerlijke rit over de Nieuwe Maas. Superleuk!

Donderdagmorgen hebben we op het Stadskantoor van de gemeente Breda nieuwe paspoorten en ID-kaarten aangevraagd. Als Spaans resident kunnen we kiezen tussen Madrid of een aantal Nederlandse grensgemeenten en dan is Breda natuurlijk logisch voor ons. Aardige ontvangst, prima procedure, voorbereid doordat we alle stukken al digitaal hadden in moeten sturen. Over een weekje kunnen we onze nieuwe documenten ophalen. Peet en Hendrika wachtten in de auto en zo zetten we met zijn vieren koers naar Roosendaal, waar door de mannen stevig werd ingeslagen. Die hebben het eerste jaar geen nieuwe kleding meer nodig! Alles 1 betalen en het tweede gelijkwaardige kledingstuk voor 1 euro, erg mooi shoppen. ´s Avonds waren we echt doodop, van de late avond, de drukke dag en het koude weer.

Gelukkig scheen vrijdagmorgen de zon uitbundig en besloten we toch koers te zetten richting Beesd, waar op het voor ons zo vertrouwde  Landgoed Marienwaerdt de ponymenners streden om het Nederlands Kampioenschap. ´Nichtje´ Manon deed mee, evenals Tonnie, die ooit onze Janssen als leerpaard had en altijd nog contact houdt. De blubber was als vanouds, maar verder was het heerlijk. Jullie zullen het niet geloven, maar onze Spaanse Albert is gisteren hartstikke verbrand in Beesd (of all places!). Tonnie is uiteindelijk 5e geworden na de vaardigheid vandaag, Manon reed helaas donderdag al een slechte dressuur en is in het eindklassement 10e geworden.

En zo is het zaterdag inmiddels. Morgen weer naar Beesd voor een Sara-feest en dan is het de hele week verder Sara wat de klok slaat!

Van paarden, files en Franse boeren

Het waren toch enerverende dagen zo in de afgelopen week. Na een vrij rustige periode in Spanje, met erg heet weer, waardoor we veel binnen hebben gezeten en het huis en de casita met loeiende airco aan werden gepoetst, volgde er nog een gezellig laatste weekend.

Zaterdagavond sloten we een tijdperk af. Niet leuk, want hoe vertrouwd en gezellig is het de afgelopen 3 jaar geweest om op zondag bij Flip en Klaasje lekker aan de zelfgemaakte frietjes te gaan, met een vertrouwde Nederlandse snack, een lekker koel drankje en veel gezelligheid? Het was een begrip en we brachten menig uurtje door bij hun oergezellige Bed & Breakfast in de heerlijke tuin onder de bomen. We herinneren ons de loungeavonden, de high-teas en natuurlijk een van de hoogtepunten: de fantastische patatavond met onze eigen gasten in 2013, in de week van ons feest voor de 12,5-jarige bruiloft. De hele B&B vol met onze gasten en met alle anderen op naar de patat. Weergaloos gezellig! Cueva La Solana blijft, met nieuwe eigenaren en zij willen de snack doorzetten. We wensen Guido en Inge heel veel succes en hopen dat het net zo leuk blijft als voorheen, met Carola nog steeds in de bediening. Maar toch … Flip, Klaasje en Tijn, wat zullen we jullie missen. Dikke kus en zoals we Tijn hebben beloofd: we gaan lekker samen eten in Nederland in december.

Het frietkot van Flip en Klaasje
Het frietkot van Flip en Klaasje
Flip, Klaasje en Tijn op ons feest in 2013
Flip, Klaasje en Tijn op ons feest in 2013

Na een kort nachtje konden we zondag bijkomen, voor we tegen de avond weer vertrokken voor het volgende feest bij Cees en Gerda in La Romana. Een zwoele avond, een prima verzorgde barbecue, lekkere meezingmuziek en goed gezelschap en voor je het weet is het weer laat natuurlijk. Maar de moeite waard!

Maandag hard gewerkt, want natuurlijk moet de koelkast schoon, de kussens van het terras, de tuin nog even nagelopen, het huis gestoft en gezogen en de badkamers nog even met de natte lap. Brood bakken voor een lekkere hap onderweg, de laatste trommels was aan de lijn en weer afhalen in tropische temperaturen in de volle zon. Een mens zou van minder moe worden. Om 9 uur lagen we dan ook op bed, airco aan en snurken. Nou ja, even dan, want voor Spanjaarden is zoiets onvoorstelbaar, dus stonden onze lieve vrienden Jose en Esperanza een half uurtje later voor de poort om afscheid te komen nemen. Uiteindelijk hebben we nog een paar uurtjes doorgeslapen om om twee uur precies in de auto te zitten om in de koelte van de nacht al een flink stuk te kunnen rijden.

Dat beviel geweldig, we stonden strak 6 uur later aan de grens na bij Barcelona nog een ongeluk te hebben vermeden waarachter vast een flinke file is ontstaan. Na een korte koffiestop  stopten we in Frankrijk wat langer voor een picknickje met eigen brood en een lekkere beker melk, voor we via de route dwars door dit immense land rond 2 uur in Leyrat aankwamen voor een bezoek aan de paarden. Liederlijk vervelend was hij, onze ouwe trouwe lieve Janssen. Hij wilde ons eigenlijk niet echt zien, hij heeft een hekel aan warmte en het was dik 34 graden. Tel daar wat vliegen bij en het chagrijn is compleet. Gelukkig kon ik hem nog omkopen met wat wortels, maar de ouderdom blijkt ook te gaan tellen, want hij kreeg ze niet meer helemaal zelf gekauwd. Stukjes breken en dan gaat het nog. Hij is ook alweer 24, de ouwe makker. Whisper wilde vorig jaar niet zo veel van ons weten, maar die herkende me direct deze keer. Oortjes naar voren en kroelen. Wat is hij toch groot en stoer geworden, ons kleine manneke. Vanwege de warmte bleven we niet te lang, want we zagen ook wel dat ze daar druk waren. Gelukkig was mijn vertrouwde toilethok op het pleintje een dorp verder er nog, want we sloegen de thee bij Jane over.

Whisper
Whisper
Janssen
Janssen met de vertrouwde lange tong na lekkere hapjes

Albert dacht dat hij nog wel een paar uur door kon (liefst helemaal naar de May), maar daar stak ik toch een stokje voor. Ik kon na 14 uur niet meer links of rechts draaien met een pijnlijk, doof been en wilde gewoon die auto uit. Dus reden we naar Saint-Amand-Montrond waar we een kamer gereserveerd hadden in het Fast Relaishotel. Goede reviews op Booking.com maar het was wel erg eenvoudig hoor. Spartaans :-) Broken Hill was er niks bij. Maar vooruit, eenvoudig maar lekker gegeten, heel goedkoop, bedjes vielen niks tegen en voor de rest weten we dat dit té simpel is om er van te genieten. We sliepen vroeg, ontbeten best goed en stapten om half 8 ´s morgens weer monter in de auto. Dag 1 was zo perfect gelopen, dat we zin hadden in dag 2. De keuze: de toeristische route via Auxerre en Reims naar Brussel of de snelle route via Orleans, Parijs en Lille naar Antwerpen. Vanwege de uitgekiende planning, na de spits in Parijs en voor de spits in Antwerpen, kozen we voor de laatste optie.

Daar hadden we na een half uur al spijt van … we stonden bij Vierzon muurvast in een file en we hadden werkelijk geen idee wat er gaande was. Op Facebook verschenen berichten over actievoerende boeren, maar op de radio en in een berichtje van Erwin bleek het te gaan om een ongeluk. De sfeer was gelaten, iedereen wandelde wat rond buiten de auto, er werd koffie gezet door chauffeurs en ik hoorde zowel op de radio als bij de buurtende mannen met de koffie het woord ´cheval´ voorbij komen. Paard?? We zagen geen hulpdiensten, behalve twee gendarmes op de motor en een zwarte auto met zwaailicht, dus konden het allemaal niet zo plaatsen. Gelukkig was het nog vroeg, dus niet zo warm, het was bewolkt en we hadden volop drinken en eten aan boord. Dat maakte het allemaal wat minder vervelend. Toen we na 3 uur eindelijk mochten gaan rijden, werd duidelijk wat er aan de hand was. Er lag een vrij oud paardenvrachtwagentje compleet aan stukken gereten langs de kant van de weg met veel bloed eromheen. Later lazen we in een krantenartikel dat er geen gewonde mensen waren, maar dat het paard het niet had overleefd.

File bij Vierzon

Het eerste het beste tankstation was ons natuurlijk, voor de plas! Maar wij waren blijkbaar niet de eerste in de file en toen we al twee touringcars zagen leegstromen hebben we nog maar een 40 kilometer geknepen om het op te houden. Beter dan een uur in de rij staan. Maar tjonge, wat een opluchting. Ondertussen ging het om Parijs heen lekker vlot, we namen de langere, maar snellere gevaarlijke stoffenroute over de 104 en zagen toen op de schaarse momenten dat we internet hadden, dat er bij Lille problemen waren met stakende boeren. Op nu.nl stond dat de acties inmiddels waren opgeheven, dus namen we de gok om door te rijden. Dat pakte redelijk goed uit, we hebben een half uurtje vertraging gehad omdat ze de rotzooi nog aan het opruimen waren, maar zagen wel dat er vanuit België de andere kant op enorme files stonden. Wij liepen alleen nog wat vertraging op bij de grens bij Hazeldonk, maar stonden uiteindelijk precies 3 uur  na de geplande aankomsttijd thuis op de May. De schade opgelopen bij het ongeluk konden we dus niet inlopen, maar de files bij Lille en Hazeldonk wel. Niet verkeerd. Zeker niet als je ziet dat vandaag echt heel Midden-Frankrijk dicht zat door de acties, wat hebben we geluk gehad!

Weer rennen naar het toilet, daarna de bus leeggemaakt, het huis lekker open gegooid en even genoten van hoe mooi het ook alweer was. Lekker friet mét lekkers gehaald bij Cafetaria De Schutter, al jaren een begrip op de May, een paar boodschapjes aan de overkant bij de Coop en de koffers uitgepakt. En toen ging het lichtje echt helemaal uit! Vandaag hebben we alleen nog wat meer gehaald bij de Coop en ben ik een prachtige bos bloemen gaan halen bij Kielenstein van de bon die we in mei kregen van Rob en Angelique hiernaast. O ja, en een paar mooie Wolky´s gescoord bij The World of Walking, ik kan niet zonder :-)

Voor volgende week staat er beduidend meer op de agenda, maar nu moesten we even lekker uitrusten. Home sweet home!

Het is heter dan heet

Bloemetjes

Tjonge, wat een warmte overal hè? In Nederland moet het een soort sauna geweest zijn, hier lijkt het meer op een heteluchtoven op het moment. Het is officieel al 41 graden, gemeten op het weerstation van Leo en Joke hier aan de andere kant van het dorp. In het zijmenu van het blog hier, staat een link naar hun pagina bij Wunderground. Erg leuk, want je kan precies zien hoe warm het was, hoeveel regen er is gevallen (nada, niks meestal), hoe de luchtvochtigheid was en hoe de wind heeft gewaaid. En dat niet alleen van de afgelopen dagen, nee, ook van de afgelopen jaren. Per dag, per week of per maand. Wij gebruiken het erg veel.

Leo en Joke Weerstation

Natuurlijk zijn we voor het klimaat naar Spanje verhuisd, maar het mag soms ook wel een tikje minder hoor. Juli en augustus kunnen hier enorm warm zijn en dan is het eigenlijk alleen ´s ochtends en ´s avonds echt prettig om buiten te zijn. We gaan niet klagen, want we hebben een heerlijk huis, wat gebouwd is om de zon buiten te houden en er hangt een loei van een airco die koude lucht door het hele huis blaast middels pijpen die boven de plafonds langs lopen. Zo´n centrale airco is erg comfortabel, al merk je het natuurlijk wel aan je stroomrekening. We brengen de heetste uren van de dag binnen door en gelukkig is er dan ook nog de Tour de France om de middagen door te brengen met spannende valpartijen en mooie beelden. Wat is Nederland mooi he, vanuit de lucht gezien?

Over Nederland gesproken: als alles volgens plan gaat, vertrekken we op 21 juli voor een maandje naar het vaderland. Ha, die dag is de tweede rustdag in de tour, dus dan missen we niks. Nee hoor, grapje, we moeten deze week nog een keer naar de tandarts, Albert is nog lang niet over het trekken van zijn kies van vorige week heen dus moet nog even aan de pijnstillers blijven en we hebben volgend weekend nog twee feestjes waar we graag heen gaan hier in Spanje. De maandag na de feestjes wordt inpak-rommeldag en natuurlijk de laatste lap door het huis en de koelkast. Daarna rijden we, in tegenstelling tot eerdere plannen met allerlei stops onderweg, toch via de kortste weg langs de paarden naar de May. Met één overnachting in Clermont-Ferrand en een knuffeluurtje bij Equine Pensions moet dat makkelijk kunnen.

Hier is het kalm aan. Trees heeft tijdens haar vakantie hier nieuwe plantjes in de bakken gezet. Zonbestendige, want er is niet veel wat het hier de hele zomer volhoudt. Tot op heden doen ze het goed. De plantjes staan op automatisch water, het onkruid groeit niet te hard meer nu er geen regen meer valt en het zo heet is en ons Spaanse maatje Jose heeft gisteren een zware klus opgepakt. De ramen van de cantina zijn niet te tillen voor Albert en ik kan het al helemaal niet. Door de rejas heen van buiten zemen is ook geen doen. Jose werkt voor een schoonmaakbedrijf en klust natuurlijk wat bij en komt met plezier hier het grove buitenwerk doen. Albert en ik heb pas de ramen van het huis gedaan, hij doet die grote lappen en ik heb hem ook maar even het terras laten doen gisteren. In onze afwezigheid zal hij ook zorgen dat de tuin gedaan wordt voor we terug zijn. Goud ventje!

Ondertussen wachten we hier op de diepvriesman, die trouw elke twee weken langs komt. De voorraad waterijsjes moet worden aangevuld en we willen hem graag netjes vertellen dat we er een tijdje niet zijn. Maar het zal niet op zijn Spaans gaan toch? Het is warm, dus komen we maar niet? We zijn er speciaal voor thuis gebleven, want eigenlijk willen we nog even langs de Mercedes in Murcia om te kijken of Droppie nog met deze bandjes naar Nederland mag en om zijn airco even na te laten kijken. Morgen dan maar ….

Ha, weer te vroeg geroepen. De diepvriesman is net weg. Had hij ook nog lekkere nieuwe ijssoorten bij zich. Toch respect hoor, voor al die mensen die hier gewoon in deze temperaturen hun werk moeten doen. De vakantiemaand is hier echt pas augustus, dus de meeste mensen werken gewoon door. Hopelijk hebben de meesten de tijd en een koel plekje voor hun welverdiende siësta. En nee, ze zijn niet lui, want velen werken hier tot 8 of 9 uur ´s avonds door.

The iconc Blue Swallow motel, known for neon, murals and hospitality, Tucumcari, New Mexico.
The iconc Blue Swallow motel, known for neon, murals and hospitality, Tucumcari, New Mexico.

Ik ga me nog eens een paar uurtjes buigen over het finetunen van de Amerikareis voor volgend jaar. Verwend als we zijn met de geweldige bergen en natuur om ons heen, willen we in de USA natuurlijk wel genieten van alles waar we doorheen rijden, maar beseffen we ook dat we veel ´gewoon´ zijn gaan vinden. Dus brengen we een extra dimensie aan onze trip, we gaan ons ook storten op een stukje Route 66 wat we nog niet gehad hebben. Nog bijna 9 maanden, maar als je een route hebt staan, kan je in elk geval nog een keer of dertig alles omgooien, toch :-) Voorpret is een groot deel van de pret. Voor nu, kalm aan allemaal, dan breekt het lijntje niet.

Alweer nieuwe reisplannen!

USA 2016USA 2016USA 2016

USA 2016

Terwijl Spanje geteisterd wordt door een hittegolf, zitten wij op de heetste uurtjes van de dag lekker binnen. Die airco is er niet voor niks en dagen met zon hebben we hier genoeg. De lange zomeravonden in Spanje zijn weergaloos lekker en wij overleven de hitte wel door de beste uurtjes te benutten.

Na het bezoek van Bram en Trees vorige week, wat vooral bestond uit samen relaxen, lekker eten, Alberts verjaardag vieren in select gezelschap bij La Fuente in Barinas en wat kalm aan winkelen, is het weer terug naar de orde van de dag. Het was beregezellig en we konden ons goed voorbereiden op onze gezamenlijke gezinsvakantie straks in Nederland. O ja, met behulp van schone zus heb ik een jurk gescoord voor de bruiloft van Sjouk en Henke én Trees heeft onze bloembakken weer mooi gevuld met zomerplantjes.

Zij relaxen, wij broeden. Net kippen zijn we, altijd weer bezig met een volgend project. Want elke dag bijna kwam er weer zo´n mooi reisverslag van Fred en Carola uit Amerika en dan kriebelt het weer. Telkens weer zoeken we dan toch, zelfs een beetje stiekem voor elkaar, naar tickets die ons niet te duur en comfortabel aan de overkant van de oceaan brengen. En ineens kwam er een mogelijkheid voorbij die we nooit eerder gezien hadden. KLM heeft Business Class Attractive-tarieven die je voor een prikkie (nou ja, relatief gezien dan), op bepaalde, selecte data overbrengen naar San Francisco. En daar willen we heen! Na veel gedoe over een reisverzekering die ook geschikt is voor verdragsgerechtigden in Spanje die buiten Europa willen reizen, bracht Bob Cats in Altea onze redding en konden wij die felbegeerde tickets boeken.

Je kan er echt alles over lezen in ons kersverse nieuwe blog (zo maak je die uurtjes bij de airco aangenaam en nuttig), want ja, Albert en Monique gaan in 2016 gewoon weer naar Amerika! Klik in het zijmenu op de hoge hoed en tover ons reisplan eruit. Veel leesplezier! O ja, aanmelden als volger kan nu al, al duurt het nog erg lang voor we gaan.

De voorgenomen reis voor Noord Spanje in september is wat aangepast, we willen eigenlijk na ons lange verblijf in Nederland niet langer dan een weekje van huis, dus wordt de trip wat korter en laten we Portugal zitten voor een volgende gelegenheid. De route ziet er nu zo uit:

Schermafbeelding 2015-06-29 om 17.37.12