Al weer 15 jaar samen en een gezellige week

Hoezo vakantie???
Krijg er niet echt een vakantiegevoel van ….

Zaterdag 1 augustus 2015, de dag waarop Albert en ik alweer 15 jaar samen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat er velen waren die dat op deze dag in het magische jaar 2000 niet hadden verwacht. Want het was wat hoor, in die tijd, zo´n internetdate. Dat hele internet was voor vooral de oudere generatie nog nieuw en spannend en eigenlijk deugde het natuurlijk niet (in de ogen van mijn moeder vooral). Ik was ruim anderhalf jaar een hele jonge weduwe, woonde in een mooi huis en had niet te klagen, zoals men zo mooi zei, maar niemand zag aan de buitenkant hoe verdrietig ik was en hoe ik mijn maatje miste. En zo zette ik heel aarzelend en voorzichtig de stap naar de site 1ouder.nl waar we ´s avonds als de kinderen op bed lagen via een chat een soort virtueel café hadden met veel lotgenoten, gescheiden of een partner verloren. Het was fijn om je verdriet te kunnen delen, te praten over de dagelijkse problemen waar je als alleenstaand ouder tegenaan liep en er werd daarnaast ook veel gelachen en gedold. Albert en ik maakten al langer deel uit van de groep, maar nooit was er een verwachting uitgesproken of een lijntje uitgeworpen. Een collega-weduwe uit de buurt was duidelijk uit op een vent en ik vond dat allemaal nog veel te eng. Maar na een voor mijn gevoel eenzame vakantie was ik in een baldadige bui en toen zij klaagde dat ze die ene vent niet aan de praat kon krijgen op het privé lijntje, zou ik wel even. Hij begreep mijn verdriet, mijn nare vakantiegevoel en we raakten intensief aan het mailen. Een week later leerden we elkaar in het echt kennen en hij is nooit meer vertrokken!

Wat hebben we veel meegemaakt samen, het is en was zelden saai en ook nu zitten we weer in een wervelende vakantie in Nederland. Vandaag hebben we uitgeroepen tot rustdag, wat vooral betekent dat we thuis aan het rommelen zijn. Zo heb ik al ramen gezeemd, gestoft, gezogen, gedweild en een berg overhemden gestreken. Albert heeft het randje rondom de douche en de WC gekit en al het beddengoed zit in de was. Hoezo vakantie? Gelukkig vinden we het allebei heerlijk, want het hotelleven en in zo´n hok van 25 vierkante meter wonen is veel erger dan je eigen mooie appartement poetsen. We zijn er zo blij mee! Het is toch ook wel bijzonder hoor, al die nieuwe spullen om ons heen en dan strijken met moeders strijkijzer met een die oude vertrouwde Brabantieplank (kabouterplankje!).

Chinees Maasland
Chinees in Maasland

Het was een supergezellige week zo. De eerste dagen na aankomst hebben we wat gechild. Wat boodschapjes en dat was het wel. Zaterdagavond zijn we gaan eten met Jack en Ina bij De Steenhoeve hier om de hoek en zondag zijn we na een bezoekje aan de Praxis in Breda naar Bram en Trees in Maasland gegaan. Op verzoek van Albert aten we Chinees van de beroemde afhaalchinees ter plaatse. Albert was vooral druk met Stacey plagen op het verkeerde moment, want zij kwam doodmoe terug van een busreisje Spanje. Maandagmorgen naar Schijndel naar Jan en Annie waar we een bestelling Spaanse koffie hebben afgeleverd en ´s middags bezoek van Anton (mijn steun en toeverlaat van jaren geleden), Mia en dochter Eva die ook Esmee mee brachten. Lekker gegeten bij The Pub & Churchill hier in het dorp. Esmee bleef logeren en met haar zijn we dinsdag kleding gaan kopen in Nieuwegein, waar we ook nog een parkeerbon opliepen. Op hoop van zegen dat ons Spaanse kenteken niet achterhaald kan worden, want het bonnetje lag wel degelijk in de auto, maar was omgewaaid. Zónde!

Woensdag begon met plensbuien, dus toog ik gewapend met paraplu naar de kapper waar ik een nieuw kleurtje kreeg en stevig kort geknipt weer naar buiten kwam. ´s Middags lieten we pasfoto´s maken bij Stassar, ontdekte ik de overzetzonnebril en kocht ik die meteen en zetten we koers naar Rotterdam. Bij Erwin en Ingeborg bewonderden we het uitzicht van hun penthouse op 15 hoog (wow!!) en kregen we een onverwachte topavond. We gingen met de watertaxi naar hun favoriete restaurant Allure, waar ze hun huwelijksdiner gaven en elk jaar weer op hun trouwdag gaan eten. Compleet feest, fantastische gerechten en goed gezelschap met als toegift nog een heerlijke rit over de Nieuwe Maas. Superleuk!

Donderdagmorgen hebben we op het Stadskantoor van de gemeente Breda nieuwe paspoorten en ID-kaarten aangevraagd. Als Spaans resident kunnen we kiezen tussen Madrid of een aantal Nederlandse grensgemeenten en dan is Breda natuurlijk logisch voor ons. Aardige ontvangst, prima procedure, voorbereid doordat we alle stukken al digitaal hadden in moeten sturen. Over een weekje kunnen we onze nieuwe documenten ophalen. Peet en Hendrika wachtten in de auto en zo zetten we met zijn vieren koers naar Roosendaal, waar door de mannen stevig werd ingeslagen. Die hebben het eerste jaar geen nieuwe kleding meer nodig! Alles 1 betalen en het tweede gelijkwaardige kledingstuk voor 1 euro, erg mooi shoppen. ´s Avonds waren we echt doodop, van de late avond, de drukke dag en het koude weer.

Gelukkig scheen vrijdagmorgen de zon uitbundig en besloten we toch koers te zetten richting Beesd, waar op het voor ons zo vertrouwde  Landgoed Marienwaerdt de ponymenners streden om het Nederlands Kampioenschap. ´Nichtje´ Manon deed mee, evenals Tonnie, die ooit onze Janssen als leerpaard had en altijd nog contact houdt. De blubber was als vanouds, maar verder was het heerlijk. Jullie zullen het niet geloven, maar onze Spaanse Albert is gisteren hartstikke verbrand in Beesd (of all places!). Tonnie is uiteindelijk 5e geworden na de vaardigheid vandaag, Manon reed helaas donderdag al een slechte dressuur en is in het eindklassement 10e geworden.

En zo is het zaterdag inmiddels. Morgen weer naar Beesd voor een Sara-feest en dan is het de hele week verder Sara wat de klok slaat!

Van paarden, files en Franse boeren

Het waren toch enerverende dagen zo in de afgelopen week. Na een vrij rustige periode in Spanje, met erg heet weer, waardoor we veel binnen hebben gezeten en het huis en de casita met loeiende airco aan werden gepoetst, volgde er nog een gezellig laatste weekend.

Zaterdagavond sloten we een tijdperk af. Niet leuk, want hoe vertrouwd en gezellig is het de afgelopen 3 jaar geweest om op zondag bij Flip en Klaasje lekker aan de zelfgemaakte frietjes te gaan, met een vertrouwde Nederlandse snack, een lekker koel drankje en veel gezelligheid? Het was een begrip en we brachten menig uurtje door bij hun oergezellige Bed & Breakfast in de heerlijke tuin onder de bomen. We herinneren ons de loungeavonden, de high-teas en natuurlijk een van de hoogtepunten: de fantastische patatavond met onze eigen gasten in 2013, in de week van ons feest voor de 12,5-jarige bruiloft. De hele B&B vol met onze gasten en met alle anderen op naar de patat. Weergaloos gezellig! Cueva La Solana blijft, met nieuwe eigenaren en zij willen de snack doorzetten. We wensen Guido en Inge heel veel succes en hopen dat het net zo leuk blijft als voorheen, met Carola nog steeds in de bediening. Maar toch … Flip, Klaasje en Tijn, wat zullen we jullie missen. Dikke kus en zoals we Tijn hebben beloofd: we gaan lekker samen eten in Nederland in december.

Het frietkot van Flip en Klaasje
Het frietkot van Flip en Klaasje
Flip, Klaasje en Tijn op ons feest in 2013
Flip, Klaasje en Tijn op ons feest in 2013

Na een kort nachtje konden we zondag bijkomen, voor we tegen de avond weer vertrokken voor het volgende feest bij Cees en Gerda in La Romana. Een zwoele avond, een prima verzorgde barbecue, lekkere meezingmuziek en goed gezelschap en voor je het weet is het weer laat natuurlijk. Maar de moeite waard!

Maandag hard gewerkt, want natuurlijk moet de koelkast schoon, de kussens van het terras, de tuin nog even nagelopen, het huis gestoft en gezogen en de badkamers nog even met de natte lap. Brood bakken voor een lekkere hap onderweg, de laatste trommels was aan de lijn en weer afhalen in tropische temperaturen in de volle zon. Een mens zou van minder moe worden. Om 9 uur lagen we dan ook op bed, airco aan en snurken. Nou ja, even dan, want voor Spanjaarden is zoiets onvoorstelbaar, dus stonden onze lieve vrienden Jose en Esperanza een half uurtje later voor de poort om afscheid te komen nemen. Uiteindelijk hebben we nog een paar uurtjes doorgeslapen om om twee uur precies in de auto te zitten om in de koelte van de nacht al een flink stuk te kunnen rijden.

Dat beviel geweldig, we stonden strak 6 uur later aan de grens na bij Barcelona nog een ongeluk te hebben vermeden waarachter vast een flinke file is ontstaan. Na een korte koffiestop  stopten we in Frankrijk wat langer voor een picknickje met eigen brood en een lekkere beker melk, voor we via de route dwars door dit immense land rond 2 uur in Leyrat aankwamen voor een bezoek aan de paarden. Liederlijk vervelend was hij, onze ouwe trouwe lieve Janssen. Hij wilde ons eigenlijk niet echt zien, hij heeft een hekel aan warmte en het was dik 34 graden. Tel daar wat vliegen bij en het chagrijn is compleet. Gelukkig kon ik hem nog omkopen met wat wortels, maar de ouderdom blijkt ook te gaan tellen, want hij kreeg ze niet meer helemaal zelf gekauwd. Stukjes breken en dan gaat het nog. Hij is ook alweer 24, de ouwe makker. Whisper wilde vorig jaar niet zo veel van ons weten, maar die herkende me direct deze keer. Oortjes naar voren en kroelen. Wat is hij toch groot en stoer geworden, ons kleine manneke. Vanwege de warmte bleven we niet te lang, want we zagen ook wel dat ze daar druk waren. Gelukkig was mijn vertrouwde toilethok op het pleintje een dorp verder er nog, want we sloegen de thee bij Jane over.

Whisper
Whisper
Janssen
Janssen met de vertrouwde lange tong na lekkere hapjes

Albert dacht dat hij nog wel een paar uur door kon (liefst helemaal naar de May), maar daar stak ik toch een stokje voor. Ik kon na 14 uur niet meer links of rechts draaien met een pijnlijk, doof been en wilde gewoon die auto uit. Dus reden we naar Saint-Amand-Montrond waar we een kamer gereserveerd hadden in het Fast Relaishotel. Goede reviews op Booking.com maar het was wel erg eenvoudig hoor. Spartaans :-) Broken Hill was er niks bij. Maar vooruit, eenvoudig maar lekker gegeten, heel goedkoop, bedjes vielen niks tegen en voor de rest weten we dat dit té simpel is om er van te genieten. We sliepen vroeg, ontbeten best goed en stapten om half 8 ´s morgens weer monter in de auto. Dag 1 was zo perfect gelopen, dat we zin hadden in dag 2. De keuze: de toeristische route via Auxerre en Reims naar Brussel of de snelle route via Orleans, Parijs en Lille naar Antwerpen. Vanwege de uitgekiende planning, na de spits in Parijs en voor de spits in Antwerpen, kozen we voor de laatste optie.

Daar hadden we na een half uur al spijt van … we stonden bij Vierzon muurvast in een file en we hadden werkelijk geen idee wat er gaande was. Op Facebook verschenen berichten over actievoerende boeren, maar op de radio en in een berichtje van Erwin bleek het te gaan om een ongeluk. De sfeer was gelaten, iedereen wandelde wat rond buiten de auto, er werd koffie gezet door chauffeurs en ik hoorde zowel op de radio als bij de buurtende mannen met de koffie het woord ´cheval´ voorbij komen. Paard?? We zagen geen hulpdiensten, behalve twee gendarmes op de motor en een zwarte auto met zwaailicht, dus konden het allemaal niet zo plaatsen. Gelukkig was het nog vroeg, dus niet zo warm, het was bewolkt en we hadden volop drinken en eten aan boord. Dat maakte het allemaal wat minder vervelend. Toen we na 3 uur eindelijk mochten gaan rijden, werd duidelijk wat er aan de hand was. Er lag een vrij oud paardenvrachtwagentje compleet aan stukken gereten langs de kant van de weg met veel bloed eromheen. Later lazen we in een krantenartikel dat er geen gewonde mensen waren, maar dat het paard het niet had overleefd.

File bij Vierzon

Het eerste het beste tankstation was ons natuurlijk, voor de plas! Maar wij waren blijkbaar niet de eerste in de file en toen we al twee touringcars zagen leegstromen hebben we nog maar een 40 kilometer geknepen om het op te houden. Beter dan een uur in de rij staan. Maar tjonge, wat een opluchting. Ondertussen ging het om Parijs heen lekker vlot, we namen de langere, maar snellere gevaarlijke stoffenroute over de 104 en zagen toen op de schaarse momenten dat we internet hadden, dat er bij Lille problemen waren met stakende boeren. Op nu.nl stond dat de acties inmiddels waren opgeheven, dus namen we de gok om door te rijden. Dat pakte redelijk goed uit, we hebben een half uurtje vertraging gehad omdat ze de rotzooi nog aan het opruimen waren, maar zagen wel dat er vanuit België de andere kant op enorme files stonden. Wij liepen alleen nog wat vertraging op bij de grens bij Hazeldonk, maar stonden uiteindelijk precies 3 uur  na de geplande aankomsttijd thuis op de May. De schade opgelopen bij het ongeluk konden we dus niet inlopen, maar de files bij Lille en Hazeldonk wel. Niet verkeerd. Zeker niet als je ziet dat vandaag echt heel Midden-Frankrijk dicht zat door de acties, wat hebben we geluk gehad!

Weer rennen naar het toilet, daarna de bus leeggemaakt, het huis lekker open gegooid en even genoten van hoe mooi het ook alweer was. Lekker friet mét lekkers gehaald bij Cafetaria De Schutter, al jaren een begrip op de May, een paar boodschapjes aan de overkant bij de Coop en de koffers uitgepakt. En toen ging het lichtje echt helemaal uit! Vandaag hebben we alleen nog wat meer gehaald bij de Coop en ben ik een prachtige bos bloemen gaan halen bij Kielenstein van de bon die we in mei kregen van Rob en Angelique hiernaast. O ja, en een paar mooie Wolky´s gescoord bij The World of Walking, ik kan niet zonder :-)

Voor volgende week staat er beduidend meer op de agenda, maar nu moesten we even lekker uitrusten. Home sweet home!

Het is heter dan heet

Bloemetjes

Tjonge, wat een warmte overal hè? In Nederland moet het een soort sauna geweest zijn, hier lijkt het meer op een heteluchtoven op het moment. Het is officieel al 41 graden, gemeten op het weerstation van Leo en Joke hier aan de andere kant van het dorp. In het zijmenu van het blog hier, staat een link naar hun pagina bij Wunderground. Erg leuk, want je kan precies zien hoe warm het was, hoeveel regen er is gevallen (nada, niks meestal), hoe de luchtvochtigheid was en hoe de wind heeft gewaaid. En dat niet alleen van de afgelopen dagen, nee, ook van de afgelopen jaren. Per dag, per week of per maand. Wij gebruiken het erg veel.

Leo en Joke Weerstation

Natuurlijk zijn we voor het klimaat naar Spanje verhuisd, maar het mag soms ook wel een tikje minder hoor. Juli en augustus kunnen hier enorm warm zijn en dan is het eigenlijk alleen ´s ochtends en ´s avonds echt prettig om buiten te zijn. We gaan niet klagen, want we hebben een heerlijk huis, wat gebouwd is om de zon buiten te houden en er hangt een loei van een airco die koude lucht door het hele huis blaast middels pijpen die boven de plafonds langs lopen. Zo´n centrale airco is erg comfortabel, al merk je het natuurlijk wel aan je stroomrekening. We brengen de heetste uren van de dag binnen door en gelukkig is er dan ook nog de Tour de France om de middagen door te brengen met spannende valpartijen en mooie beelden. Wat is Nederland mooi he, vanuit de lucht gezien?

Over Nederland gesproken: als alles volgens plan gaat, vertrekken we op 21 juli voor een maandje naar het vaderland. Ha, die dag is de tweede rustdag in de tour, dus dan missen we niks. Nee hoor, grapje, we moeten deze week nog een keer naar de tandarts, Albert is nog lang niet over het trekken van zijn kies van vorige week heen dus moet nog even aan de pijnstillers blijven en we hebben volgend weekend nog twee feestjes waar we graag heen gaan hier in Spanje. De maandag na de feestjes wordt inpak-rommeldag en natuurlijk de laatste lap door het huis en de koelkast. Daarna rijden we, in tegenstelling tot eerdere plannen met allerlei stops onderweg, toch via de kortste weg langs de paarden naar de May. Met één overnachting in Clermont-Ferrand en een knuffeluurtje bij Equine Pensions moet dat makkelijk kunnen.

Hier is het kalm aan. Trees heeft tijdens haar vakantie hier nieuwe plantjes in de bakken gezet. Zonbestendige, want er is niet veel wat het hier de hele zomer volhoudt. Tot op heden doen ze het goed. De plantjes staan op automatisch water, het onkruid groeit niet te hard meer nu er geen regen meer valt en het zo heet is en ons Spaanse maatje Jose heeft gisteren een zware klus opgepakt. De ramen van de cantina zijn niet te tillen voor Albert en ik kan het al helemaal niet. Door de rejas heen van buiten zemen is ook geen doen. Jose werkt voor een schoonmaakbedrijf en klust natuurlijk wat bij en komt met plezier hier het grove buitenwerk doen. Albert en ik heb pas de ramen van het huis gedaan, hij doet die grote lappen en ik heb hem ook maar even het terras laten doen gisteren. In onze afwezigheid zal hij ook zorgen dat de tuin gedaan wordt voor we terug zijn. Goud ventje!

Ondertussen wachten we hier op de diepvriesman, die trouw elke twee weken langs komt. De voorraad waterijsjes moet worden aangevuld en we willen hem graag netjes vertellen dat we er een tijdje niet zijn. Maar het zal niet op zijn Spaans gaan toch? Het is warm, dus komen we maar niet? We zijn er speciaal voor thuis gebleven, want eigenlijk willen we nog even langs de Mercedes in Murcia om te kijken of Droppie nog met deze bandjes naar Nederland mag en om zijn airco even na te laten kijken. Morgen dan maar ….

Ha, weer te vroeg geroepen. De diepvriesman is net weg. Had hij ook nog lekkere nieuwe ijssoorten bij zich. Toch respect hoor, voor al die mensen die hier gewoon in deze temperaturen hun werk moeten doen. De vakantiemaand is hier echt pas augustus, dus de meeste mensen werken gewoon door. Hopelijk hebben de meesten de tijd en een koel plekje voor hun welverdiende siësta. En nee, ze zijn niet lui, want velen werken hier tot 8 of 9 uur ´s avonds door.

The iconc Blue Swallow motel, known for neon, murals and hospitality, Tucumcari, New Mexico.
The iconc Blue Swallow motel, known for neon, murals and hospitality, Tucumcari, New Mexico.

Ik ga me nog eens een paar uurtjes buigen over het finetunen van de Amerikareis voor volgend jaar. Verwend als we zijn met de geweldige bergen en natuur om ons heen, willen we in de USA natuurlijk wel genieten van alles waar we doorheen rijden, maar beseffen we ook dat we veel ´gewoon´ zijn gaan vinden. Dus brengen we een extra dimensie aan onze trip, we gaan ons ook storten op een stukje Route 66 wat we nog niet gehad hebben. Nog bijna 9 maanden, maar als je een route hebt staan, kan je in elk geval nog een keer of dertig alles omgooien, toch :-) Voorpret is een groot deel van de pret. Voor nu, kalm aan allemaal, dan breekt het lijntje niet.

Alweer nieuwe reisplannen!

USA 2016USA 2016USA 2016

USA 2016

Terwijl Spanje geteisterd wordt door een hittegolf, zitten wij op de heetste uurtjes van de dag lekker binnen. Die airco is er niet voor niks en dagen met zon hebben we hier genoeg. De lange zomeravonden in Spanje zijn weergaloos lekker en wij overleven de hitte wel door de beste uurtjes te benutten.

Na het bezoek van Bram en Trees vorige week, wat vooral bestond uit samen relaxen, lekker eten, Alberts verjaardag vieren in select gezelschap bij La Fuente in Barinas en wat kalm aan winkelen, is het weer terug naar de orde van de dag. Het was beregezellig en we konden ons goed voorbereiden op onze gezamenlijke gezinsvakantie straks in Nederland. O ja, met behulp van schone zus heb ik een jurk gescoord voor de bruiloft van Sjouk en Henke én Trees heeft onze bloembakken weer mooi gevuld met zomerplantjes.

Zij relaxen, wij broeden. Net kippen zijn we, altijd weer bezig met een volgend project. Want elke dag bijna kwam er weer zo´n mooi reisverslag van Fred en Carola uit Amerika en dan kriebelt het weer. Telkens weer zoeken we dan toch, zelfs een beetje stiekem voor elkaar, naar tickets die ons niet te duur en comfortabel aan de overkant van de oceaan brengen. En ineens kwam er een mogelijkheid voorbij die we nooit eerder gezien hadden. KLM heeft Business Class Attractive-tarieven die je voor een prikkie (nou ja, relatief gezien dan), op bepaalde, selecte data overbrengen naar San Francisco. En daar willen we heen! Na veel gedoe over een reisverzekering die ook geschikt is voor verdragsgerechtigden in Spanje die buiten Europa willen reizen, bracht Bob Cats in Altea onze redding en konden wij die felbegeerde tickets boeken.

Je kan er echt alles over lezen in ons kersverse nieuwe blog (zo maak je die uurtjes bij de airco aangenaam en nuttig), want ja, Albert en Monique gaan in 2016 gewoon weer naar Amerika! Klik in het zijmenu op de hoge hoed en tover ons reisplan eruit. Veel leesplezier! O ja, aanmelden als volger kan nu al, al duurt het nog erg lang voor we gaan.

De voorgenomen reis voor Noord Spanje in september is wat aangepast, we willen eigenlijk na ons lange verblijf in Nederland niet langer dan een weekje van huis, dus wordt de trip wat korter en laten we Portugal zitten voor een volgende gelegenheid. De route ziet er nu zo uit:

Schermafbeelding 2015-06-29 om 17.37.12

Noord Spanje: een verrassend mooie reis in het vooruitzicht

Spanje kaart

Ze leren het nooit af hè, die twee van Casa Dos Palmeras. Zo´n mooi huis in Spanje en zo´n leuke plek in Nederland en toch willen ze altijd maar weer nieuwe dingen zien en beleven. Niet schrikken, geen grote buitenlandse plannen, maar ik werd deze week verrast door mijn lieve knuffelbeer die al druk bezig was met mijn vijftigste verjaardag. Twee jaar geleden vierden we mijn verjaardag samen met een trip naar Toledo en de prachtige natuurgebieden onderweg en ik straalde toen drie dagen van oor tot oor. Mooie natuur, stof tussen de tenen, dan vijf sterren luxe en een heerlijk diner. Helemaal top!

Dus bedacht hij deze week, toen ik bij de kapper was, dat hij mij geen mooier cadeau kan geven dan de reis die ik al zolang we in Spanje wonen wil maken, maar waar het nog steeds niet van gekomen is. Omdat we altijd weer druk waren met andere dingen, het jaargetijde niet goed was of we niet van huis konden. Deze keer wilde hij op tijd erbij zijn en zorgen dat ik in september mijn zo vurig gewenste trip naar het andere Spanje kan maken, met hem samen natuurlijk, zoals we het liefst doen. Eerst in augustus met de kinderen, kleinkinderen en de Gardeniertjes, dan de feesten van Macisvenda waar ook Jack en Ina bij zullen zijn en dan gaat het gebeuren. Op 24 september, de dag dat ik echt Sara zie, zijn we weer terug omdat er toch ook een paar mensen zijn waar ik dat heugelijke feit mee wil delen.

Route Noord Spanje

De hele route had hij uitgestippeld en de accomodaties stonden klaar om te worden geboekt als ik me er ook in kon vinden. Zo leuk!! We zullen dwars door dit grote land via Cuenca naar Guadalajara gaan, net boven Madrid voor een eerste overnachting. Vanaf daar via de voor ons nieuwe provincie Castilla y Leon naar Cantabria, waar we twee nachten zullen doorbrengen in het prachtige oude Posada de Ormas. Een casa rural (kleinschalig hotelletje, B&B) gelegen tussen de grote natuurparken van het noorden. Het beschikt over een eigen restaurant waar ook niet-hotelgasten terecht kunnen.

En hier is dus het plan gewijzigd, omdat we vonden dat we te ver weg zaten van het Nationale Park Picos de Europa en met name de meren van Covadonga. We gaan dus nu de eerste nacht ten oosten van het park in hotel Valdecoro logeren, op een half uur van Fuente Dé, waar de kabelbaan naar boven gaat naar een van de hoogste punten van de Picos de Europa. De volgende dag rijden we via een kronkelweg door het park naar de westkant, naar Covadonga. Het is een bedevaartsplaats waar de beroemde Santuario de Covadonga veel pelgrims (en ander publiek) trekt, maar waar ook heel veel mensen komen voor de beroemde gletsjermeren. Dat is vooral ook ons doel en we logeren er vlakbij in hotel El Rincon de Don Pelayo.

De route is dus ook op kaart wat anders geworden.Route nieuw

De volgende twee nachten zitten we in een heel ander soort hotel, het gloednieuwe hypermoderne viersterren Carris Marineda City bij A Coruña. Deze stad is voor Albert ´van vroeger´, in de tijd dat hij als chauffeur regelmatig daar schepen bevoorraadde en later met de tankwagen nog weleens kwam. Buiten de stad, maar in een groot winkelcentrum en met openbaar vervoer en taxi voor de deur. Droppie mag gewoon gratis in de parking blijven staan. Wij rijden via een mooie route langs de kust van Galicië naar A Coruña en blijven ook daar weer twee dagen.

Natuurlijk zullen we, als we toch in de buurt zijn, gaan kijken in Santiago de Compostela. Ik heb groot respect voor de pelgrims die alles achterlaten en de pelgrimstocht volbrengen, vooral voor hen die dat van heel ver doen, maar eigenlijk voor allemaal. Ik heb vorige week het boek ´Pad over de horizon´ van Joke van Erp gelezen en weet dat ik veel aan haar zal denken. Respect!

Via Vigo, ook weer een oude bekende voor Albert, zullen we de Rio Miño oversteken om zo van Spanje Portugal in te rijden. Een nieuw land op mijn lijstje! Ik ben er nooit eerder geweest, maar weet nog als de dag van gisteren hoe ik ooit met Gerard een lezing bijwoonde met destijds de ABTB (de katholieke boerenbond in Gelderland) over Portugal. De heer Jan Maat in Giethoorn liet dia´s zien over hun melkveebedrijf daar en ik moet zeggen dat het best even gekriebeld heeft bij ons om de zon toen al op te zoeken. Nu ga ik het dan met eigen ogen zien, dat beloofde land van toen. We gaan twee nachten in Porto doorbrengen en verblijven daar in het Sheraton Porto Hotel & Spa. Door onze Genius-status bij Booking.com konden we hier voor een mooie prijs een Club Room boeken op de bovenste verdieping met allerlei luxe extraatjes. Dat wordt even baden in luxe, heerlijk op z´n tijd.

Van Portugal gaan we terug via de Communidad Extremadura, waar we ten zuiden van Plasencia een eenvoudig hotel met een restaurantje met een hele mooie kaart hebben geboekt als tussenstop voor de lange route naar huis. We hopen deze dag nog te kunnen benutten om een stuk van de unieke, woeste natuur van deze zo andere Spaanse provincie te mogen zien in het Nationale Park Monfraguë voor we de volgende dag terug naar ons eigen vertrouwde Macisvenda gaan.

Zomerse trip naar Nederland in de planning

Glutenvrije oogst

Het is weer stil hier. Gisteren vertrok nichtje Kelly weer terug naar een regenachtig Nederland. Wat heeft ze het hier getroffen met de zon, ze is heerlijk bruin gebakken en absoluut tot rust gekomen, wat ook de bedoeling was. Na een heel vervelende periode heeft ze de boel weer wat op de rit. Het was een uitdaging om haar deze week lekker, maar glutenvrij, te laten eten en volgens mij zijn we daar prima in geslaagd. Ze was vooral erg onder de indruk van de moeite en het plezier wat men in Las Palmeras in Crevillente duidelijk deed om ook haar een heerlijke avond te bezorgen. Missie geslaagd! We gingen winkelen in La Zenia, ook een duim omhoog voor Tommy Mels met de speciale menukaart trouwens. Thuis waren er speciale pannenkoeken, shoarma, nasi en saté en natuurlijk brood, allemaal goed te doen. Het aanbod glutenvrije producten hier in de supermarkten is enorm, maar met creatief koken en de juiste kruiden kom je ook een heel eind. Gisterenmorgen sloten we lui af in de bejaardensoos bij de thermaalbaden van Leana in Baños de Fortuna. Ze haalde daar de gemiddelde leeftijd fors naar beneden als jonkie :-)

Wij zijn wij niet als we niet alweer een reisje aan het plannen zijn. Of bijplannen, moet ik het noemen. Al bijna een jaar geleden besloten we met schone zus Trees en zwager Bram dat we gezamenlijk met onze gezinnen zouden vieren dat we 50 jaar worden (de dames dan). Dat gaat gebeuren tijdens een midweek in het Brabantse Handel waar we een vakantiehuis hebben gehuurd met 10 tweepersoonskamers met allemaal hun eigen badkamer.

;

Een weekje later hebben we de bruiloft van Sjouk en Henke, weten jullie nog, van het huwelijksaanzoek net voor ons grote feest hier in 2013?

Sjouk en Henke

Allemaal al lang in de planning dus, maar toen wisten we nog niet dat we ons eigen huis in Nederland zouden hebben. Nu gaan we dus gewoon wat eerder en rijden we op ons dooie gemakje via een mooie route naar het noorden met onderweg een bezoekje aan Janssen en Whisper in Leyrat. Omdat we zagen dat de hotels toch al aardig volgeboekt zijn in de laatste week van juli, hebben we vanmorgen alvast maar wat (nog annuleerbare) reserveringen gemaakt.

Op de eerste dag gaan we eens een keer niet voor dag en dauw van huis om ergens halverwege Frankrijk terecht te komen, maar gaan we op het gemakje via Valencia tot net voorbij Peníscola onze vertrouwde route, maar dan gaan we het binnenland in, naar Lleida. Albert vond er een mooi designhotel met een prachtige spa, zodat we ook daar lekker in warm water kunnen badderen voor we gaan dineren in het prachtige restaurant BlanC met zomerterras. De bedden van 2 x 2 meter doen me nu al bijna in slaap vallen. Een nachtje pure luxe dus in Finca Prats

Van pure luxe en modern design rijden via een mooie route door de Pyreneeën, op het dooie gemakje, want we hebben de hele dag voor een uurtje of vier rijtijd volgens Google, naar de jaren ´70. Terug naar Hotel-Restaurant l´Endlos in Donneville, de verrassing van vorig jaar. Een klein bungalowtje, bloemetjesbehang, ouderwetse tegeltjes, maar brandschoon, goede bedden, goed WIFI en een verrassend menu in het uitstekende restaurant. Bovendien sprak mevrouw alleen Frans, maar was haar man een Spanjaard en dat communiceert een stuk makkelijker voor ons. We hebben er vorig jaar gewoon goed geslapen en heerlijk gegeten en onszelf beloofd dat we er terug zouden komen. Bij deze dan.

De derde dag wordt een lange dag, maar dat mag ook wel na twee dagen flierenfluiten. We gaan via de snelweg langs Toulouse en Limoges naar Leyrat, waar Janssen en Whisper al bijna vijf jaar wonen. We brachten ze in 2010 op 6 juni daarheen, wat een emotionele dag was dat. Ik geloof niet dat we ooit zo intens samen gehuild hebben als op moment dat we daar weg reden. Maar al vijf jaar lang gaat het gewoon erg goed met ze en elk jaar brengen we ze een bezoekje.

We hopen er net na de middag te zijn en om een uur of drie onze reis weer voor te zetten, want we hebben dan nog een stukje te gaan. De rest van de route gaat bijna helemaal over binnenwegen naar Montigny-La-Resla waar we een kamer hebben geboekt in Logis Le Soleil d´Or. De ligging langs onze beoogde route en ook hier weer goede beoordelingen op Google en een mooie menukaart, gaven de doorslag voor deze keus. We willen op deze dag koste wat kost Parijs vermijden, want daar wordt de slotetappe van de Tour de France gereden.

Onze laatste etappe voert ons door het Franse en Belgische platteland naar Brussel, vanwaar we weer het bekende en vervelende laatste stuk langs Antwerpen gaan om hopelijk halverwege de middag de sleutel weer in het slot van ons eigen appartement te kunnen steken. Op naar een paar leuke weken in Nederland, voor we eind augustus weer met gezwinde spoed terug gaan voor de fiestas in Macisvenda.

Tot slot – voor de planners onder ons – de beoogde route, geheel en per dag:

Alsof we nooit weg geweest zijn

Broodje bakken

Maar liefst vijf weken in Nederland, zo lang zijn we er nog nooit geweest sinds we in Spanje wonen. Maar jullie hebben allemaal vast begrepen dat het geen straf was, eerst de week met onze Spaanse amigos en daarna vier weken in ons heerlijke vakantiehuis op de May. We trokken het aan als een warme jas, deden een stevige moderniseringsronde en genoten van de gezelligheid van familie en vrienden. En toen de weerberichten slechter werden, vertrokken wij met gezwinde spoed richting Spanje. Nou was dat wel toeval, maar geluk hebben is het zeker. Dubbelop, want hier in Macisvenda werd maar liefst 41,2 graden gemeten op donderdag en dat was niet prettig, zo werd ons verteld. Wij reden in twee dagen vlot naar huis met een overnachting in Valence en om drie uur ´s middags zaten we hier met Anneke en Marien aan de koffie. We konden zelfs nog mee naar de snack bij Flip en Klaasje, lekker in het zonnetje.

Maar wat is het fijn om ´s morgens weer de zomerjurk aan te trekken, blote armen, blote benen, op naar wat zon, want wat zijn ze bleek geworden daar in Holanda. Komt vast goed, we zullen weer heel wat uurtjes in de tuin doorbrengen. Het woud van onkruid was voor onze terugkomst al bezworen door José en een maatje, kost wat, maar dan heb je ook wat. Alles is gesnoeid, gewied, gespoten en al wat nodig is voor een grote voorjaarsbeurt. De olijven staan trots te pronken, de rozen bloeien als nooit tevoren en de oleanders staan op springen. Zelfs langs onze weg is vandaag de bosmaaier langs geweest, ha, er komen verkiezingen aan. Ben benieuwd welke partij de komende dagen komt vertellen dat ze dat geregeld en betaald hebben, anders gebeurt er echt nooit iets.

Glutenvrij bij Carrefour

Na gisteren de aanhanger helemaal gelost te hebben en een verdiende siësta te hebben genoten, was er koffie met Verónica en Maria en daarna sloten we de dag af met een prima dinertje bij Finca La Montañosa, want er was nog weinig in huis. De boodschappen deden we vanmorgen. Niet voor ons hele alarmsysteem weer doorgemeten was, alle batterijen vervangen én een nieuwe SIM-kaart geplaatst, want ook die schijnen aan slijtage onderhevig te zijn. Altijd weer prima service bij Securitas Direct, opvallend hoe beleefd en welwillend hun monteurs altijd zijn, prettig volk! Bij Carrefour in Elche keken we onze ogen uit naar de enorme hoeveelheid glutenvrije producten. Volgende week komt nichtje Kelly logeren en ze mag zelf mee om te zien wat ze graag wil hebben. We gaan ons best doen om haar lekker te laten smullen!

Ouwehands Dierenpark 2015 3

In de keuken ruikt het heerlijk. Ik ben weer in mijn elementje! Niet dat ik in Made niet kan kokkerellen, maar er kwam niet echt veel van. Hoewel … taart, een paar keer cake en veel tapas, dat wel, want we hadden ook veel bezoek. Maar hier is het weer terug naar lekker zelf brood bakken, van meel gekocht bij Molen De Arend in Terheijden. Lekker echt Nederlands brood, zo uit de oven, ik kan er bijna niet op wachten. De kippenpoten zijn weer knapperig uit de Airfryer gekomen, dus vanavond wordt het lekker frietjes met kip en appelmoes. Ha, dat koos ik vroeger als ik jarig was :-)

Spaanse invasie

Het schrijven van dit blog is net een paar uurtjes onderbroken door de Spaanse invasie. Salvador en Martín, oma Paquita, kleine Paula en broertje Sergio en alle zusjes Tenza Ruiz zijn weer bijgekletst tijdens een paar genoegelijke uurtjes op onze veranda. Het wordt trouwens wel koud nu! Het brood is klaar, de kip staat weer in de oven warm te worden en de frietjes zijn zo uit de hetefrietpan. Alsof we nooit weg zijn geweest.